عاره ولی دیگه امیدی به بهتر شدن ندارم، صرفا منتظرم وضعیت مثل یه بمب بترکه و امیدوارم قبل از این، دور شده باشم به اندازه کافی...

دقیقا، تنها کاری که میشه کرد همینه

چهارسال پیش اینا، اپ نوت گوشیم پر بود، بلاگ پست میذاشتم، توییت هم میکردم. الان استفادهم از همه اینا تو هفته به یه ساعت هم نمیرسه. انگار دیگه هرچقدر هم سعی کنم، نوشتنم نمیاد واقعا.

نگاه کردن به چشمهایم مرا میترساند؛ انگار ناشناخته باشند و چیزی را از خودم مخفی کنند. چهره خود را هم دیگر نمیشناسم، این ترکیب چشمها، بینی و دهان، حس میکنم هربار تغییر میکند. گاهی به رنگ دیگری است، گاهی به شکل دیگر. در این مورد عدم را به ابهام ترجیح میدهم.